czytelnia.mikolow.zhp.pl

Ewa Stoińska

2012-01-27T17:12:00.000+01:00

Można krótko powiedzieć lekarz, instruktor ZHP, sybiraczka, po prostu skromny i dobry człowiek.
Urodziła się 10.12.1919r. we Lwowie. Naukę rozpoczęła w 1927 r. w szkole Heleny Makowieckiej we Lwowie. Po ukończeniu IV klasy wstąpiła do Państw. Gimnazjum im. Królowej Jadwigi. Maturę zdała w 1939 r. Po wkroczeniu do Lwowa wojsk radzieckich pracowała fizycznie, następnie była zatrudniona w biurze mieszkaniowym i jednocześnie studiowała na tajnym uniwersytecie pedagogikę i psychologię. W 1944 r. zaczęła studiować medycynę. W marcu 1945 została aresztowana przez NKWD, skazana na 10 lat obozu i wywieziona na Ural, gdzie pracowała w lesie. Do Polski wróciła w 1948 r. W Przemyślu dowiedziała się, że podczas jej pobytu w obozie rodzice zostali przesiedleni do Mikołowa.
Podjęła studia medyczne na Akademii Medycznej w Poznaniu gdzie otrzymała dyplom lekarza 30.05.1956. Po otrzymaniu nakazu pracy bez przydziału mogła wrócić do Mikołowa i tutaj podjęła pracę. Od 1 czerwca 1956r. pracowała w Przychodni Obwodowej w Mikołowie jako lekarz higienista, w Państwowym Domu Zdrowia dla dzieci po żółtaczce zakaźnej w Zawiści (później Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci), gdzie od 1968 r. p.o. dyrektora, natomiast od 1957 r. pracowała również jako wykładowca w Zespole Szkół Medycznych w Mikołowie. 1.10.1980 została kierownikiem przychodni w Fabryce Palenisk Mechanicznych w Mikołowie. Jej harcerska droga rozpoczyna się w 1939 r.. Była aktywnym członkiem ZHP, w latach okupacji - Szarych Szeregów. A po wojnie gdy 1957 reaktywowano ZHP nawiązuje kontakt z mikołowskim hufcem. Pełniła funkcje z-cy komendanta hufca Mikołów i Tychy. Zajmowała się szkoleniem młodych instruktorów. Aktywnie uczestniczyła w obozach harcerskich. Rodziny nie założyła. Wychowywała przybraną córkę. Po przejściu na emeryturę pracowała dodatkowo jako lekarz higienista w Liceum Medycznym.
Ostatnie lata życia spędziła w Domu Pomocy Społecznej „Kombatant” w Bytomiu, gdzie jej dusza społecznika nie pozwala spokojnie siedzieć. Wydaje Biuletyn ”Nasz Dom”, pomaga innym kombatantom. I tutaj należą się szczególne podziękowania druhnie harcmistrzyni Teresie Oleś za stały kontakt i dopływ „świeżych” informacji z Mikołowa do druhny Ewy.
Była odznaczona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką "Za wzorową pracę w służbie zdrowia". Zmarła 09.01.2012 i została pochowana 13.01.2012 na cmentarzu parafialnym św. Wojciecha w Mikołowie.

Bibliografia: Fot. w zbiorach CDDMiF; - Arch. ZOZ w Mikołowie: Akta osobowe, sygn. 257;

Przesłała: hm. Barbara JUSKOWIAK.

Kurs kierowników wycieczek szkolnych

2011-11-28T17:40:00.003+01:00

Zapraszamy do zapoznania się z prezentacją multimedialną pt. "Kurs kierowników wycieczek szkolnych" przygotowaną przez HO Jakuba Juskowiak.

Prezentacja multimedialna

Topografia Beskidu Śląskiego – jesienne odkrywanie gór

2011-10-31T22:20:00.001+01:00

Zapraszamy do zapoznania się z konspektem zbiórki nt. topografii Beskidu Śląskiego, którego autorem jest pwd. Franciszek Kulanek.
[Konspekt]

Indywidualność

2011-04-27T08:36:00.004+02:00

Miesięcznik instruktorski Czuwaj co miesiąc zamieszcza ciekawe artykuły dostępne za darmo.
Aktualny numer zawiera artykuł indywidualnej ścieżki rozwoju instruktora w stopniach ZHP.
Zapraszamy do lektury:

Artykuł

Źródło: www.czuwaj.pl

Zuchy, a co to?

2011-04-27T08:33:00.002+02:00

Zapraszamy do zapoznania się z pracami dotyczącymi zuchów, których autorem jest dh. Agata Piwońska:
Zuchy, a co to?
Historia zuchowania
O czym nie można zapomnieć na wyjazd zuchowy
O metodach pracy z zuchami

Metoda harcerska w próbach instruktorskich

2011-01-28T15:49:00.000+01:00

Miesięcznik instruktorski Czuwaj co miesiąc zamieszcza ciekawe artykuły dostępne za darmo.
Zapraszamy do lektury:

[Artykuł]

Źródło: www.czuwaj.pl

Temat z okładki: Instruktor-wolontariusz

2011-01-11T14:53:00.000+01:00

Miesięcznik instruktorski Czuwaj co miesiąc zamieszcza ciekawe artykuły dostępne za darmo.
Aktualny numer zawiera artykuł dotyczący harcerskiego wolontariatu.
Zapraszamy do lektury:

[Artykuł]

Źródło: www.czuwaj.pl

Polska Rada Resuscytacji

2010-12-09T08:55:00.000+01:00

POLSKA RADA RESUSCYTACJI jest interdyscyplinarnym Stowarzyszeniem Naukowym propagującym standardy resuscytacji. Na jej stronie ukazały się najnowsze - obowiązujące w dziedzinie I pomocy - standardy dotyczące resuscytacji.

Więcej informacji: http://www.prc.krakow.pl/2010/

Z czego możemy czerpać inspiracje? Prezentacja.

2010-09-24T22:32:00.000+02:00

Zapraszamy do zapoznania się z prezentacją HO Aliny Rakoczy - drużynowej 5 DH "Zahir" i 9 GZ "Dzielni Podróżnicy".
[Prezentacja | ppt]

Kodeks wędrowniczy. Czym on jest dla wędrownika?

2010-09-23T16:20:00.000+02:00

Kodeks ukazuje nam wędrownika idealnego, kogoś kto jest wytrwały w każdym swoim działaniu, otwarty na świat i ludzi wokoło, kogoś kto śmiało wyrusza w swoją życiową wędrówkę i nie zniechęcają go różne próby i przeszkody, nie poddaje się im, lecz odważnie stawia im czoło. Takiej osoby nie zadowala to co posiada i jaki jest, ponieważ wie dobrze, że zawsze może zdobyć nową wiedzę i umiejętności. Dlatego nie spoczywa na laurach, tylko stawia sobie kolejne cele, które pomogą mu się doskonalić.
Wędrownik jest także osobą cieszącą się życiem. Potrafi dostrzec piękno i prostotę drobnych rzeczy, zachowań, z pozoru nieważnych, ale mimo to istotnych. Zdaje sobie sprawę, że świat właśnie składa się z takich drobnostek, dlatego małe radości cieszą go tak samo jak duże zwycięstwa. Na swojej drodze natrafia na wiele przeciwności, lecz nawet gdy nie uda mu się ich przezwyciężyć to nie załamuje się tym, wie że porażki są tak samo ważne jak sukcesy, gdyż kształtują jego charakter .Dla wędrownika każde doświadczenie jest tak samo ważne.
Wędrownik nigdy nie zaprzestaje wędrować. Nie zważa na porę roku, pogodę, dzień tygodnia, ciężki bagaż czy brak środka komunikacji. Nie potrzebuje specjalnych luksusów. Wie, że istota wędrowania nie zawiera się w tym, by mieć przy sobie tłum kochanych ludzi, wygodne łóżko w schronisku, ciepłą kolację i lekki plecak, lecz w samym wędrowaniu, zdobywaniu szczytów, odkrywaniu nowych miejsc. Ma przy tym potrzebę niesienia pomocy i nieważne dla niego czy to tylko pomoc w odrobieniu zadania domowego, czy też ratowanie życia osobie poszkodowanej. Nigdy nie odwraca wzroku od ludzi potrzebujących, a nawet sam pozoruje różne sytuacje i miejsca, gdzie mógłby komuś się przydać.
Wędrownik w swojej podróży za najlepszego kompana uważa ciszę, gdyż to ona pozwala mu przemyśleć wiele rzeczy, zastanowić się nad nimi. Sam potrafi poradzić sobie w wielu bardzo trudnych sytuacjach. Nie świadczy to o tym, że jest osobą nietowarzyską, wręcz przeciwnie bardzo docenia wartość prawdziwej przyjaźni, ale zdaje sobie sprawę z tego, że sam musi odnaleźć swoją życiową drogę, po to aby potem nią podążyć. Nie czeka na to aż ktoś przyjdzie, poda mu rączkę i wskaże dokładnie co ma robić, lecz samodzielnie stara się dotrzeć do swojego celu.
Podsumowując, Kodeks Wędrowniczy dla harcerza powinien być pewnym drogowskazem, który stoi na jego drodze i zmienia jego życie. Przesłanie Kodeksu musi otworzyć wędrownikowi oczy na otaczający go świat, uczucia innych ludzi i docenianie małych radości. Kodeks jest swego rodzaju poradnikiem, dla tych którzy na swojej drodze się zagubili i chcą odnaleźć tą właściwą ścieżkę.

Autor tekstu: pion. Anna Spernol

Stworzył skauting... za karę

2010-08-28T16:58:00.000+02:00

Gdyby Andrzej Małkowski nie spóźnił się pewnego dnia na spotkanie, skauting w Polsce być może wcale by nie powstał. Dziś mija 118 rocznica urodzin twórcy polskiego skautingu.

Indianie, zakonnicy, harcerze
Andrzej Małkowski zanim został wybitnym instruktorem i autorytetem dla harcerzy był założycielem krakowskich i lwowskich młodzieżowych organizacji abstynenckich. Kiedy spóźnił się na spotkanie jednej z grup abstynenckich, przełożony wyznaczył mu karę: przetłumaczyć książkę „Scouting for boys” Roberta Baden-Powella. Książka ta do dziś jest biblią skautingu, a jej autor za stworzenie nowej metody wychowania młodych ludzi otrzymał od królowej brytyjskiej tytuł Lorda.

Najważniejsze założenia metody Baden-Powella to wychowanie obywatelskie, kontakt z przyrodą, kształtowanie charakteru, rozwijanie sprawności fizycznej i praca społeczna. Ideę skautingu oparł m. in. na zwyczajach Indian i regułach zakonów średniowiecznych. Małkowskiego tak bardzo to zainspirowało, że zaraz po odbyciu kary postanowił wydać przetłumacozne dzieło. Tak powstało polskie harcerstwo.

Scouting przetłumaczony
W 1911 roku Małkowski wydrukował podręcznik „Skauting jako system wychowania młodzieży”, potem zajął się propagowaniem ruchu we Lwowie i tam też wydawał popularne pismo „Skaut”.
Harcerstwo miało być nowym stylem życia dla młodzieży. Ruch rozwijał się tak szybko i sprawnie, że już w 1912 roku Małkowski został zaproszony do Londynu. Rok później wraz z grupą młodzieży wziął udział w III Wszechbrytyjskim Zlocie Skautów w Anglii. Nad obozem zawieszona była biało-czerwona polska flaga, a skauci używali nazwy kraju, która w 1913 roku nie była zapisana na żadnej mapie świata. Po powrocie druh Andrzej wraz z żoną Olgą Drahanowską dalej rozwijał harcerstwo, głównie na Podhalu. W Zakopanem stworzył także pierwszą szkołę instruktorską.
Po wybuchu wojny Małkowski początkowo brał udział w walkach jako żołnierz austryjacki. Wyjechał z kraju, ale nie zrezygnował z działalności instruktorskiej. W Anglii i Stanach Zjednoczonych zakładał polskie drużyny harcerskie. Podejmował też próby zorganizowania z mieszkających w Ameryce polskich skautów Legionów Polskich. Chciał przygotować się do walki z Niemcami. Ostatecznie wraz z grupą swoich podopiecznych wstąpił do armii kanadyjskiej, walczył na froncie we Francji, a następnie został przyłączony do armii gen. Józefa Hallera. 15. stycznia 1919 roku wysłany z misją wojskową do polskich oddziałów w Odessie zginął w tonącym statku. Podobno jako żołnierz mógł zostać uratowany, oddał jednak swój kapok nieznajomej kobiecie.

Urodziny autorytetu
Dziś mija 118 rocznica urodzin Andrzeja Małkowskiego. Poza drużynami noszącymi jego imię, harcerze Związku Harcerstwa Polskiego nie obchodzą tego dnia w sposób szczególny. Mimo to nazwisko Małkowskiego i podstawowe fakty z jego biografii zna każdy harcerz. Obok Roberta Baden Powella i Aleksandra Kamińskiego jest najważniejszą postacią, która wpłynęła na powstanie i rozwój tej organizacji. Dla wielu instruktorów ze wzglądu na swoje dokonania dh Andrzej jest wzorem do naśladowania. - Jest dla mnie autorytetem, bo jako pionierowi udało mu się zaszczepić w polskiej młodzieży system, który działa już prawie 100 lat. Jest ważną postacią, bo zapoczątkował to, co wielu uszczęśliwia, uczy, a także pomaga w zdobywaniu przyjaciół i znajomości – mówi Łukasz Daniel, drużynowy harcerski.

Artykuł napisany w ramach realizacji zadań próby na stopień.

Autor tekstu: phm. Ewa Pawełczyk HR

Druga gra nocna

2010-08-28T16:47:00.001+02:00

Było to w czasach kiedy na rozległych stepach i w mrocznych lasach oddzielających 3 metropolie: Wyry - polskie Hollywood, Mikołów - siedzibę europarlamentu i Łaziska Górne - przemysłowe centrum wszechświata, toczyła się bitwa pomiędzy obozem Czarnych i Białych o bezcenną kolekcję pisanek wielkanocnych, które należały do klejnotów koronnych cesarza Franciszka I.

Jeden ze spadochroniarzy Białych złamał sobie nogę, gdyż poślizgnął się przy lądowaniu na zgniłym liściu sprytnie podłożonym przez Czarnych, którzy go natychmiast pojmali. Przetrzymywany w nieludzkich warunkach był chory na malarię po wyprawie kajakowej na Biegun Północny. Biali podzielili się na 2 patrole. Pierwszy z nich miał za zadanie odnaleźć apteczkę z chininą oraz podać ją spadochroniarzowi-Białemu Thomasowi, natomiast drugiemu przydzielono dotarcie do telefonu. Później cały obóz powinien spotkać się pod Dębem Zagłady i wspólnie wezwać helikopter używając szyfru podanego przez Thomasa. Czarni szukali Białych, patrolowali drogę i pilnowali jeńca.

Niedługo po zachodzie słońca, kiedy resztki światła przemykały pomiędzy koronami starożytnych dębów i lirycznych brzózek od strony Mikołowa, przybyli uzbrojeni po zęby Czarni, nie spodziewając się nawet, że 500 metrów za nimi ciągnie cała kolumna Białych. Gdy rozległy się 2 wystrzały jedni rzucili się do poszukiwań, a inni zaczęli się metodycznie naradzać: "Jak to było?", "Co myśmy mieli w końcu robić?" "Przestańcie świecić latarkami!". Drużyna - uznawszy, że wśród tylu niewypałów i odłamków bomb, kompas okaże się bezużyteczny - źle wyznaczyła miejsce określone jako "na północ od kapliczki", gdzie miała znajdować się apteczka, zawierająca chininę. Gdy w końcu zdobyli cel poszukiwań, okazało się, że nie ma tam leku potrzebnego spadochroniarzowi. Po dłuższych poszukiwaniach w czasie, których 2 rozchichotane reporterki nie omieszkały zrobić im zdjęć, uznali, że bandaże i gazy w połączeniu z widokiem przyjaciół uleczą Białego Thomasa i udali się do jego pieczary. Czarni, strzelając na oślep wykluczyli z gry 3 osoby, a mianowicie: Pabla Picasso, Kapitana Barbossę oraz przewodnika stada-Duszka Kacpra. Stało się tak ponieważ osoby te były zdezorientowane tym, iż przywódca i jego zastępca wybili się na przód, natomiast lekarz posiadający apteczkę - Quintessence - został z tyłu, próbując wspólnie z Jasnowłosym Myszołowem porozumieć się z nadgniłym konarem, myśląc, że to ich wódz. Gdy Filantrop-Filatelista (w skrócie Fifi) dotarł do pieczary napotkał grupę kulturalnie biwakujących cywili. Wtedy organizacja pokojowa "Dej se pokój" na czele z potomkiem Franciszka I - Sir Francesciem 3 wystrzałami armatnimi zakończyła tę rzeź. Oba obozy zebrały się pod kapliczką, ale brakowało Rojówki Niepospolitej i Księżnej Spernol Anny I. Pojawiły się pewne spekulacje dotyczące romantycznego nastroju gwieździstej nocy i zamiłowania Księżnej do gryzoni. Na szczęście po niedługim czasie przybyli i rozpoczął się indywidualny wyścig o dotarcie do wielkiej karimaty, która ponoć jest elementem Całunu Turyńskiego. Później wszyscy udali się do Pałacu Prezydenckiego przy ulicy Konstytucji 3-go Maja i podpisali traktat pokojowy według którego Czarni mieli odpłacić za swoje złe uczynki czajnikiem herbaty.

Autorki tekstu: pion. Anna Spernol i sam. Barbara Stangret z 12 DSH Żywioły

Zuchowy wesołek

2010-08-28T16:46:00.000+02:00

Korespondencja zucha Zdzisia.

Kochani! Jak wiecie, 21 kwietnia odbył się Wesołek – festiwal twórczości zuchowej, corocznie organizowany przez referat zuchowy naszej Chorągwi. Corocznie – czyli tak jak nasz hufcowy festiwal w Ornontowicach: o ile nie zajdą nieprzewidziane okoliczności i wszyscy się będą dobrze czuli. W tym roku więc wszyscy czuli się jako tako, toteż my, hufcowe zuchy, trafiłyśmy na plac Sejmu Śląskiego, przy którym to mieści się Górnośląskie Centrum Kultury, a w nim – teatr Korez. Udzielił on śląskim zuchom swej sceny i w ten to sposób wystąpiły one w prawdziwym teatrze. Kiedy weszliśmy, w sali teatralnej instalowali się już radiowcy. Przyjechali ze sprzętem prosto z Radia Katowice, które o 10.00 rozpoczęło transmisję z festiwalu. Zabrzmiał sygnał radiowy, a za nim – od razu my! Przywitaliśmy się ze słuchaczami okrzykiem ludowym. Ludowym dlatego, że w tym roku Wesołek był po prostu wielkim festynem wiejskim. Najbardziej nam się podobała festiwalowa przyśpiewka. Zaczynała się tak: Ej, lecioł, lecioł, aż sie wywalił, a jak sie podniósł, to lecioł dalij. A po tych słowach była jeszcze jedna zwrotka mówiąca mniej więcej o tym samym.
No i w ogóle – było świetnie. Żyjąc w dobie konsumpcjonizmu, my, zuchy, nie mogłyśmy nie docenić obfitości ciasteczek, oranżad i wód mineralnych. Miałyśmy też swoją wałówę (zaczęłyśmy jeść, jak tylko zapadłyśmy w teatralne fotele). Słowem – impreza full wypas. Jeśli myślicie, że moje gadanie o jedzeniu jako fundamencie zuchowego bytowania to przesada, toście są w błędzie. Pierwsze miejsce w głosowaniu gromad na najlepszą ludową majsterkę dostały zuchy, co przywiozły ciasto. Takie na blasze. Wiejskie.
Poza jedzeniem były też występy. Wędrowne Urwisy z Mikołowa wystąpiły z teatrzykiem o Pawle i Gawle – ale po śląsku. Świetnie im poszło – bez jednej pomyłki. Rekwizyty mieli bardzo fajne (najfajniejsza była wędka, prawdziwa). Weseli Piraci z Ornontowic zaśpiewali raźno o kurze, co nogę wykręciła i o kokocie, co ogon złomoł. Magda, harcerka z Avari, przygrywała na skrzypcach, a druh Marek na akordeonie. Ekipa dostała za występ wielką bombę (taką: „uuuu... bomba!”).
Nagrody przywieźliśmy w reklamówkach i zabezpieczyliśmy w zuchówkach. Jest tam mnóstwo kredek, farbek, jest papier, bibułka oraz wszelki sprzęt tnący i klejący. I jeszcze sporo różych majsterkowych różności, których wyliczania bym tu nie zmieścił.
Rzecz jasna, wypowiadaliśmy się też w radiu. Ale nie wszyscy. I mówilismy to, co Wam tu powiem: że Wesołek był fajny i że fajnie jest na niego pojechać!

[galeria zdjęć z festiwalu]

Autor tekstu: pwd. Ewa Gnat

Sen na jawie

2010-08-28T16:45:00.000+02:00

W sobotę, 18 listopada 2006 roku, harcerze z 6 Drużyny Wędrowniczej Pelikan działającej w Ornontowicach zorganizowali grę terenowa dla dzieci ze świetlicy. Wzięło w niej udział blisko 40 osób.

Mimo, iż była to połowa listopada pogoda dopisała i zabawa mogła odbyć się w parku. Uczestnicy gry przenieśli się do krainy sennych koszmarów. By wygrać musieli przejść przez Bramę Światów i się obudzić. Nie było to jednak takie proste, jak na pierwszy rzut oka mogło się wydawać. Przejście przez Bramę Światów umożliwiały znaki żywiołów. Niezbędny był także klucz do otwarcia bramy. Rzeczy tych strzegły duchy i upiory. Uczestnicy musieli zmierzyć się z Wampirem, Bansheem, Mumią, Freddy Krugerem i Frankensteinem, a na koniec z samą Śmiercią.

Drużyny okazały się bardzo zgrane i odważne, bez problemów zdołały wykonać zadania przygotowane przez mieszkańców koszmarów. Wszyscy szczęśliwie wrócili przez Bramę Życia do rzeczywistości, gdzie czekał na nich słodki poczęstunek. Podczas zabawy było wiele śmiechu i wszyscy się świetnie bawili. Miejmy nadzieję, że nie była to ostatnia tego typu impreza zorganizowana przez harcerzy i że wkrótce odbędą się następne.

Autor tekstu: HO Alina Rakoczy

Z harcerskiej prasy

2010-08-28T16:44:00.000+02:00

Przeglądając prasę harcerską można natknąć się na wiele ciekawych propozycji, pomysłów, a także wymienić swoje poglądy z instruktorami z całego kraju. ostatnio natknąłem się na cztery ciekawe artykuły, które zamieścił miesięcznik "Czuwaj".

Bezpieczne wędrowanie.
Czuwaj 6/2005
"Wyruszając z drużyną czy zastępem na wycieczkę, często skupiamy się tylko na programie oraz atrakcyjności przedsięwzięcia. Ale żeby nasz wyjazd był naprawdę udany, musimy pamiętają przede wszystkim o zapewnieniu pełnego bezpieczeństwa uczestnikom."
Artykuł, o którym informacja znalazła się na okładce Czuwaj z czerwca 2005r. mówi nam o bezpiecznym wędrowaniu. Dla instruktorów ZHP jest on wspaniałą ściągawką z kursu drużynowych, bądź też wychowawców czy kierowników kolonijnych. Tutaj autorzy postarali się na tyle, że dodali ściągawkę, która przyda się przy samej wędrówce, jak i przy załatwianiu formalności.
W samym artykule odnajdziemy odpowiedzi na pytanie, co zrobić, by przy wyjściu w góry, czy do lasu, wrócić cało, tylko z przyjemnymi wrażeniami i wspomnieniami. Jakie - prócz samego bezpieczeństwa naszego i naszych podopiecznych - są plusy dobrze przygotowanej wycieczki? Na pierwszym miejscu trzeba powiedzieć o tym, że jeżeli wędrówka jest dopracowana w każdym calu, to nasze dzieci to widzą. Dzięki temu powiększa się nasz autorytet w ich oczach, czują, że posiadamy jakieś profesjonalne przygotowanie do prowadzenia drużyny. Drugim ważnym aspektem dobrego przygotowania jest brak jakichkolwiek niespodzianek. Na przykład szlak, którym mieliśmy iść, zmienił swoje położenie, albo w ogóle zniknął. Możemy się wtedy zdziwić, że mapa, według której idziemy, jest tylko orientacyjna, albo po prostu sprzed trzydziestu lat.
Artykuł, jak wiele innych z "Czuwajki" jest godny polecenia, gdyż przypomina nam, a czasami nawet uzupełnia wiedzę, z którą ostatnimi czasami u nas - instruktorów harcerskich, coraz gorzej.

Dość hipokryzji.
Czuwaj 1/2004
"Harcerz jest czysty w myśli, w mowie i w uczynkach, nie pali tytoniu i nie pije napojów alkoholowych." Ten artykuł jest kolejnym ciekawym tematem z okładki miesięcznika "Czuwaj". Wielu instruktorów i wędrowników, boryka się z tym problemem - alkohol. Jak ujawnił tekst, dla niektórych temat odległy, a dla niektórych przedmiot codziennego użytku.
Na wstępie otrzymujemy porcję dwóch nowych słów w słowniczku. Przyda się ona nam do interpretacji całej reszty Prawa Harcerskiego. Póki co, zajmę się jednak punktem dziesiątym, który jest przez wiele osób ignorowany ze względu na jego "trudność", "niedzisiejszość", "abstrakcyjność" i wiele innych cech, które nie pozwalają nam tłumaczyć różnych zachowań.
Możemy w nim znaleźć ciekawe wypowiedzi z forum internetowego www.forum.zhp.pl, opinie różnych niezależnych instruktorów, a także porównanie naszej kultury, do kultury skautowej, bo przecież nie występuje żaden podobny do 10. punktu zapis w Prawie Skautowym. "I tu trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie (na które nikt w ZHP nie odpowiada - bo problemu alkoholu w ZHP przecież nie ma!) - czy jesteśmy organizacją, która wychowuje do trzeźwości, czy organizacją abstynencką?" hm. Rafał Klepacz.
Wydaje mi się, że jakaś refleksja na ten temat, bądź też osąd tezy, mógłby być idealnym tematem na zbiórkę wędrowniczą, bądź starszoharcerską. Gorąco polecam przestudiowanie tego tematu, jak i innych ciekawych w miesięczniku "Czuwaj" oraz wymianę poglądów na forum harcerskim.

Ja społecznie, czyli wolontariat w ZHP.
Czuwaj 5/2005
Czy harcerstwo to wolontariat i czy harcerz to wolontariusz? Takie pytanie zadaje sobie autor artykułu dotyczącego harcerskiej pomocy bliźnim. Na wstępie, jak to zwykle w "Czuwaj" otrzymujemy garść faktów, dzięki której możemy porównać różne światopoglądy prezentowane przez opiniodawców, a także Statut ZHP i prawo obowiązujące w Polsce.
Moim zdaniem, bardzo interesujące wydaje się dążenie autora do odnalezienia w harcerskim życiu - elementów pozytywnego oddziaływania na potrzebujących. Już od 16-go lutego 2004r. - ZHP stało się organizacją pożytku publicznego, co nie tylko pomogło nam w otrzymywaniu środków z akcji 1%, ale co ważniejsze, pozwoliło przeciętnej drużynie działać w służbie innym.

Mielizny wychowawcze harcerstwa.
Czuwaj 10/2005
Jest to artykuł, który powinien być dodawany do materiałów każdego kursu drużynowych. Dlaczego? Czy ktoś kiedykolwiek zastanawiał się po co istnieje cały ten Skauting, ZHP itd.? Jak trafnie dh. hm. Anna Poraj - autorka tekstu - zwraca uwagę - jesteśmy postrzegani jako ta organizacja charytatywna, która podrzuci pięćdziesiątkę umundurowanych harcerzy na imprezę w mieście, która przyniesie, zaniesie pozamiata... Nikt nie powie, że harcerze pomagają innym dlatego, że uczą się dzięki temu jakichś pozytywnych cech.
Do tego rewelacyjnego artykułu dołożona jest wkładka, z którą każdy drużynowy również powinien się zapoznać. Dla takiej organizacji, jaką jest ZHP, potrzebne są jakiekolwiek elementy oczyszczenia i zastanowienia się nad celem działania. Tekst ten jest czymś w stylu listy tez, które można by było zawiesić na drzwiach każdego hufca, chorągwi, a także na drzwiach warszawskiego budynku ul. Konopnickiej 6.

6/2005
5/2005
1/2004
10/2005

Autor tekstu: phm. Łukasz Daniel HR

Pod namiotami w środku lasu - Kucoby 2005

2010-08-28T16:41:00.000+02:00

Pod namiotami w środku lasu

Lekcja szermierki

Leśna droga kończąca się niewysokim drewnianym ogrodzeniem, obok wielka tablica informująca o tym iż znajdujemy się na terenie ośrodka harcerskiego w Kucobach. Terenu strzegą młodzi wartownicy. Ośrodek to kilka drewnianych domków, polowa kuchnia, basen, boiska do siatkówki, koszykówki, piłki nożnej, ścianka wspinaczkowa, a nawet zadaszone miejsce na organizację dyskotek, obok stoi budynek w którym znajduje się ambulatorium, stale dyżuruje pielęgniarka i lekarz.

# Mamy czterdzieści pokoi, a w piwnicach salę kominkową, która latem jest zamieniana w salę komputerową – mówi kierownik obiektu. Oprowadzając po budynku pokazuje zdjęcia jak wyglądała stanica jeszcze kilka lat temu. Na fotografiach widać walące się ruiny.
# Z tego budynku pozostały jedynie mury, resztę musieliśmy sami przygotować doprowadzić energię elektryczną, ogrodzić teren – mówi szef ośrodka.
# Latem na terenie stanicy znajduje się kilka obozów, w tym roku jednym z nich był międzynarodowy obóz, w którym uczestniczyła młodzież z partnerskiego powiatu Neuss w Niemczech, portugalskiej Grandoli i Polski, a dokładniej z powiatu mikołowskiego. Chłopcy i dziewczyny w wieku 16-17 lat oraz ich opiekunowie mieszkali w namiotach rozbitych w lesie, niedaleko stanicy. Na każdym z namiotów doczepiona flaga państwa, z którego młodzież przyjechała. Na centralny miejscy rozstawiono stoły, na jednym z nich miniwieża, obok tablica ogłoszeń. Wszystkie informacje są podawane w języku angielskim.
# To jest język, którym porozumiewają się uczestnicy obozu i radzą sobie bardzo dobrze. Nawet jeśli ktoś na początku miał jakie opory czy problemy językowe, to bardzo szybko się przełamywał i teraz ma już żadnych trudności – wyjaśnia Agnieszka Tkocz z Związku Harcerstwa Polskiego Hufca Ziemi Mikołowskiej, który jest współorganizatorem spotkania trzech narodów, bowiem taka jest oficjalna nazwa obozu.

Ta forma międzynarodowej wymiany ma już kilkuletnią historię i jest przykładem dobrej współpracy młodych ludzi z różnych narodów, reprezentujących różne kultury i postawy. Na takich spotkaniach, które finansowane są z unijnego programu „Młodzież” mają okazje poznać swoich rówieśników z innych państw i choć na krótko przebywać razem bawiąc się i poznając kulturę różnych państw. W tym roku spotkanie młodzieży odbywało się pod hasłem „Żyjmy zdrowo” w trzech wymiarach: sport, rekreacja, zdrowa żywność.

Uczestnicy pod okiem trenerów uprawiają jedną z trzech dyscyplin: szermierkę, badminton i piłkę nożną. 13 lipca kiedy obóz odwiedzili goście z Grandolii i Neuss, odbywały się finałowe pojedynki ze wszystkich dyscyplin. My trafiliśmy na ostatnie pojedynki szermierzy. Na planszach walczyły reprezentantka Niemiec i Portugalii, które przeszły do ścisłego finału. Lepsza okazała się zawodniczka z Neuss. Jednak drużynowo i indywidualnie triumfowali zawodnicy naszego powiatu. Kiedy rozdawano puchary i dyplomy dla najlepszych szermierzy, na drugim krańcu sali rozgrywały się pojedynki w kometkę. Obóz to nie tylko sport i mieszkanie w leśnej głuszy, to także poznawanie najbliższej okolicy czyli wyjazd do Olesna, podróż do Krakowa, zwiedzanie Oświęcimia. Najdłuższą bo trzydniową wyprawę odbyli po Jurze Krakowsk-Częstochowskiej. Pierwszego dnia przeszli 25 kilometrowy dystans z zamku w Bobolicach do zamku w Morsku. Kolejny dzień to nocne zwiedzanie ruin zamku w Ogrodzieńcu. Trzeci dzień wyprawy po Jurze to zwiedzanie Ojcowskiego Parku Narodowego, Bramy Krakowskiej i Groty Łokietka. Młodzi Niemcy i Portugalczycy odwiedzili także Wrocław. Tam mieli okazje zobaczyć Panoramę Racławicką i Ostrów Tumski, jednak największym wzięciem cieszyła się Galeria Dominikańska,a szczególności urządzane tam wyprzedaże. Tradycją spotkań jest organizacja dni narodowych. Również w tym roku zorganizowano Dzień Niemiecki i Portugalski, które stały się okazja do prezentacji kultury, obyczajów i kuchni tych państw. Portugalczycy ugotowali na ten dzień kurczaki z ryżem, a Niemcy placki ziemniaczane na słodko, które to danie uznają za swoją potrawę narodową. Była także prezentacje flag regionów skład pochodzą oraz filmów z tych państw.
(bj)

Niniejszy projekt został zrealizowany przy wsparciu Wspólnoty Europejskiej w ramach Programu MŁODZIEŻ. Treści tego projektu niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko Wspólnoty Europejskiej, czy Narodowej Agencji i instytucje te nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Artykuł został opublikowany w „Aktualnościach powiatowych” 3/12 sierpnia 2005

Autor tekstu: ZPiI

Obóz w Zons

2010-08-28T16:39:00.001+02:00

    22. lipca 2004 reprezentacja młodzieży ze szkół ponadpodstawowych Powiatu Mikołowskiego (Licea Mikołowa, Łazisk, Ornontowic oraz Technikum w Łaziskach Górnych i Zespołu Szkół Technicznych w Mikołowie) oraz grupa harcerzy Hufca ZHP Ziemi Mikołowskiej udali się do urokliwej miejscowości Zons w Powiecie Neuss na zachodzie Niemiec. Tam przez 19 dni wraz z niemieckimi i portugalskimi uczestnikami obozu wypoczywali i współpracowali, tworząc rzeźbę będącą obrazem spotkania kultur państw europejskich, konfrontacją marzeń młodych ludzi, syntezą tradycji i nowoczesności, a wszystko to w ramach projektu „Art. – Cross – Culture. Dialog międzykulturowy sztuki i natury”. Stworzenie monumentu pod kierunkiem artystów plastyków zajęło tydzień, pracochłonne elementy wykonane zostały z drewna, łupku, betonu i stali. Symbolizowały one zarówno naturę, cywilizację jak i dążenie do odwrócenia poprzez kulturę procesu degradacji środowiska naturalnego. Grupy pracujące były międzynarodowe, co stało się pierwszą okazją do wykazania się znajomością języków obcych, a także języka rąk i nóg, czasem najbardziej sugestywnego. Niektórym brakowało cierpliwości, ale starali się być kreatywni i stworzyć coś oryginalnego. Gdy dzieło ukończono odbyła się konferencja prasowa z udziałem Landrata Powiatu Neuss pana Dietera Patta.
    Kolejne dwa tygodnie obozu upłynęły na poznawaniu okolic Powiatu Neuss – głównego partnera zagranicznego powiatu mikołowskiego. Zwiedziliśmy między innymi Kolonię ze słynną Katedrą, Dűsseldorf z Parlamentem Nadrenii Północnej Westfalii, Bonn z Muzeum Historii Niemiec, braliśmy udział w spływie kajakowym rzeką Erft. Grupy z różnych krajów zorganizowały swoje dni narodowe. Niemieccy uczestnicy obozu zaprosili nas na cały dzień do swoich domów rodzinnych, Portugalczycy przygotowali obiad i uwielbiany przez wszystkich deser czekoladowy oraz zorganizowali gry sportowe ‘z przymrużeniem oka’. Polska ekipa stworzyła pole do dyskusji na temat tego, co nas – młodzież z różnych krajów tej samej Europy – łączy lub dzieli, wykonaliśmy plakaty z typowym dniem ucznia, rozmawialiśmy też o spędzaniu świąt czy muzyce rozrywkowej. Popołudniu odbyła się gra terenowa, której trasa przebiegała ulicami miasteczka, a na poszczególnych punktach zagraniczni przyjaciele poznawali piękne miejsca w Polsce, zgodnie z nurtem Wisły pojawiały się Tatry, Kraków, Warszawa, Toruń, Gniezno z Biskupinem i Gdańsk, trzeba było także wykazać się orientacją w terenie, w tym celu harcerze nauczyli korzystać z mapy i busoli. Na obiad przygotowaliśmy żurek, który wzbudził entuzjazm głównie w Polakach, inni ze zdziwieniem zasiadali do stołu z nożem i widelcem, na szczęście konsumowali z zadowoleniem na twarzach. Wieczorem tradycyjnym polonezem rozpoczęliśmy tańce integracyjne, tańczyliśmy do utraty tchu do późnej nocy, gdyż zainteresowanie polskimi tańcami przerosło nasze najśmielsze oczekiwania.
    Niniejszy projekt został zrealizowany przy wsparciu Wspólnoty Europejskiej w ramach Programu MŁODZIEŻ. Treści tego projektu niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko Wspólnoty Europejskiej, czy Narodowej Agencji i instytucje nie ponoszą za nie odpowiedzialności.
    Za rok podobny obóz odbędzie się w Polsce. Postaramy się, żeby atmosfera była równie dobra, a program jeszcze atrakcyjniejszy.

Autor tekstu: phm. Ewa Pawełczyk HR

Formy pracy w drużynie harcerskiej

2010-02-13T23:30:00.000+01:00

Każda treść (niestety niekoniecznie najciekawsza), która może być tematem zajęć dla dzieci w wieku 12-14 lat, powinna być jakoś ubrana. Każdy cukierek, niezależnie od tego, czy jest słodki, czy gorzki ma swoje opakowanie. Jeżeli w jakiś sposób się ono zmieni, popularność tego produktu wśród kupujących może znacznie wzrosnąć lub drastycznie spaść. Zależy to od formy, w jaką cukierek został ubrany. Tak samo jest z wszelkimi zajęciami, które przeprowadzają drużynowi, przyboczni, a nawet zastępowi...
Więcej informacji na ten temat znajduje się w poradniku:
[Formy pracy w drużynie harcerskiej]

Autor tekstu i poradnika: phm. Łukasz Daniel HR

Stopnie harcerskie i instruktorskie - gra podczas zbiórki

2010-02-13T23:18:00.000+01:00

Harcerze - jeżeli są nowi w drużynie - zostają poinformowani (np. podczas innej gry) o oznaczeniach i poziomach wszystkich stopni harcerskich i instruktorskich. Dzielimy ich na 2 równe grupy i umieszczamy w różnych pomieszczeniach. Rozdajemy każdemu na karteczce oznaczenie jakiegoś stopnia. Harcerze przypinają je sobie tak, żeby oznaczenie było widoczne. Na sygnał, dwoje harcerzy z przeciwnych grup wchodzi do pustego (nie zawierającego harcerzy z żadnej z grup) pomieszczenia i jak najszybciej melduje się rywalowi. W 33 DH harcerze meldowali tak: "Druhu/druhno [stopień], [stopień, imię i nazwisko] melduje się na rozkaz." (oczywiście z uwzględnieniem stopni żeńskich i męskich). Ten, który zamelduje się ostatni lub zrobi to błędnie, przechodzi do drugiej grupy (jak w karcianej grze wojna).

Autor tekstu: pion. Barbara Stangret
Zbiórka przeprowadzona dla 33 DH Włóczykije,
pomysł zaczerpnięty ze zbiórki 12 DSH Żywioły.