Kodeks ukazuje nam wędrownika idealnego, kogoś kto jest wytrwały w każdym swoim działaniu, otwarty na świat i ludzi wokoło, kogoś kto śmiało wyrusza w swoją życiową wędrówkę i nie zniechęcają go różne próby i przeszkody, nie poddaje się im, lecz odważnie stawia im czoło. Takiej osoby nie zadowala to co posiada i jaki jest, ponieważ wie dobrze, że zawsze może zdobyć nową wiedzę i umiejętności. Dlatego nie spoczywa na laurach, tylko stawia sobie kolejne cele, które pomogą mu się doskonalić.
Wędrownik jest także osobą cieszącą się życiem. Potrafi dostrzec piękno i prostotę drobnych rzeczy, zachowań, z pozoru nieważnych, ale mimo to istotnych. Zdaje sobie sprawę, że świat właśnie składa się z takich drobnostek, dlatego małe radości cieszą go tak samo jak duże zwycięstwa. Na swojej drodze natrafia na wiele przeciwności, lecz nawet gdy nie uda mu się ich przezwyciężyć to nie załamuje się tym, wie że porażki są tak samo ważne jak sukcesy, gdyż kształtują jego charakter .Dla wędrownika każde doświadczenie jest tak samo ważne.
Wędrownik nigdy nie zaprzestaje wędrować. Nie zważa na porę roku, pogodę, dzień tygodnia, ciężki bagaż czy brak środka komunikacji. Nie potrzebuje specjalnych luksusów. Wie, że istota wędrowania nie zawiera się w tym, by mieć przy sobie tłum kochanych ludzi, wygodne łóżko w schronisku, ciepłą kolację i lekki plecak, lecz w samym wędrowaniu, zdobywaniu szczytów, odkrywaniu nowych miejsc. Ma przy tym potrzebę niesienia pomocy i nieważne dla niego czy to tylko pomoc w odrobieniu zadania domowego, czy też ratowanie życia osobie poszkodowanej. Nigdy nie odwraca wzroku od ludzi potrzebujących, a nawet sam pozoruje różne sytuacje i miejsca, gdzie mógłby komuś się przydać.
Wędrownik w swojej podróży za najlepszego kompana uważa ciszę, gdyż to ona pozwala mu przemyśleć wiele rzeczy, zastanowić się nad nimi. Sam potrafi poradzić sobie w wielu bardzo trudnych sytuacjach. Nie świadczy to o tym, że jest osobą nietowarzyską, wręcz przeciwnie bardzo docenia wartość prawdziwej przyjaźni, ale zdaje sobie sprawę z tego, że sam musi odnaleźć swoją życiową drogę, po to aby potem nią podążyć. Nie czeka na to aż ktoś przyjdzie, poda mu rączkę i wskaże dokładnie co ma robić, lecz samodzielnie stara się dotrzeć do swojego celu.
Podsumowując, Kodeks Wędrowniczy dla harcerza powinien być pewnym drogowskazem, który stoi na jego drodze i zmienia jego życie. Przesłanie Kodeksu musi otworzyć wędrownikowi oczy na otaczający go świat, uczucia innych ludzi i docenianie małych radości. Kodeks jest swego rodzaju poradnikiem, dla tych którzy na swojej drodze się zagubili i chcą odnaleźć tą właściwą ścieżkę.
Autor tekstu: pion. Anna Spernol
0 komentarze:
Prześlij komentarz